Connect
To Top

De DNS Die Parijs Marathon Heet

Na 17 weken, zes dagen per week harder dan ooit trainen was Parijs marathon binnen handbereik. Toch stond ik zondag 7 april niet op de Champs Elysée aan de start in de Franse hoofdstad.

Na een dikke twee jaar blessurevrij te hebben gelopen heeft ook bij mij het noodlot toegeslagen. Plaats en tijd kan ik nog zo achterhalen, alsof het gisteren was. Het gebeurde in de laatste kilometers van mijn op een na laatste training in Austin, Texas. Iets sneller dan mijn beoogde marathontempo rende ik een pittige heuvel op aan de west kant van Lady Bird Lake. De klim zal in totaal niet langer dan 800 meter zijn geweest. Het was benauwd, temperatuur rond de twintig graden.

Net voordat ik deze heuvel volledig in mijn pocket had, kruipen lichte steken omhoog in mijn rechter kuit. Mijn alarmbellen gaan niet af. In de duizenden kilometers die voorafgingen aan deze run, hadden mijn spieren al vaker onderdruk geprotesteerd. Just another day at the office, zeg maar. Een kleine honderd meter na de heuvel twee stoplichten kort op elkaar. Even op adem komen en de benen losschudden.

Na de stoplichten passeert ik via de S Congress Ave de Colorado River. Op ongeveer het midden van de brug neemt de pijn in mijn kuit in hevigheid toe. Negeren is op dit moment niet meer mogelijk, ik moet gas terug nemen. Dit moment is de bron van het kwaad.

Nadat de heftigste pijn is weggetrokken maak ik op lager tempo en met een semi-swag waar menig bendelid jaloers op is, de laatste kilometers af. Erg onder de indruk van de pijn ben ik trouwens niet. Daarom besluit ik de volgende dag, hetzij op rustig tempo, gewoon weer te lopen. Deze sessie verloopt prima, de kuit speelt geen enkele keer op.

Terug in Nederland

Met meer dan 24 uur rust, maar wel een vlucht van 11 uur in de benen. Trek ik bij terugkomst in Nederland de hardloopschoenen aan voor een rustige duurloop. Heerlijk om weer in een vertrouwde omgeving te lopen. Maar met sneeuw en temperaturen rond het vriespunt zijn de weersomstandigheden even wat anders vergeleken met het zonnige weer in Texas. Van short naar lange thight in no-time.

Mede vanwege de omstandigheden doe ik het rustig aan, gecombineerd met een aantal snelle laatste kilometers. De training loopt vlekkeloos, ik voel me top. Ademhaling is in orde en hartslag laag. Het laatste deel breekt aan en geleidelijk verhoog ik het tempo. Hier slaat het noodlot toe. Terug van weggeweest; de kuit! De pijn is vrijwel identiek aan die in Austin. Ook nu maak ik de training af en besluit, met Parijs in het achterhoofd, een extra dag rust in te lassen.

Three strikes you’re out

Ondanks twee waarschuwingen was ik helemaal niet bezig met een mogelijke blessure. Niet starten in Parijs kwam al helemaal niet in mij op. De echte klap kwam tijdens de Twitterrun op eerste Paasdag. Onder leiding van @jessgerretsen en met onder andere @jackschrijn en @nlstee01 een fijn rondje door het prachtige Zuid-Kennermerland natuurgebied. In de eerste kilometers voelde de kuit niet lekker, maar dit schaarde ik onder stijfheid. Na ruim drie kilometer komt er een einde aan deze duurloop. De al aanwezige pijn in mijn kuit breidde zich uit en werd met iedere stap die ik zette heviger. Dit voelde echt niet goed. Ik dacht aan Parijs. Enkele minuten later liep ik moeizaam terug naar het parkeerterrein. Dit was foute boel!

Daar zat ik dan. Eerste paasdag met een blessure en een week later een marathon. Terwijl heel Nederlands aan paasbrunch zat, was ik opzoek naar en fysio. Via Twitter kreeg ik er twee doorgespeeld (dank @jessgerretsen en @melanierisse). In 140 karakters zo goed mogelijk de klacht beschreven. Vervolgens hopen op een fysio die Twitter checkt op zijn vrije dag. Natuurlijk gebeurt dit niet.

Fysio

Gelukkig komt hulp uit onverwachtse hoek. Runner’s World collega en een van Nederlandse snelste dames op de 1500 meter, Marije te Raa schakelt haar netwerk in. Ik lig die avond nog op de behandeltafel van fysiotherapeut Stijn Boek. Op basis van mijn input en een aantal oefeningen concludeert hij dat de kuitspier geen ernstige schade heeft opgelopen, maar wel een flinke klap heeft gehad. Rust en lichte rekoefeningen zijn het advies. Deelname aan Parijs is op dat moment nog onduidelijk. We plannen een tweede afspraak op donderdag, waarin we de knoop zullen doorhakken.

Iedere dag die er voorbij gaat neemt de pijn in mijn kuit af. Daarentegen komt Parijs ook steeds dichterbij. Twijfel neemt met de dag toe. Ik probeer er met zoveel mogelijk mensen over te praten. Enerzijds wil ik super graag Parijs lopen, anderzijds moet ik ook aan de lange termijn denken. Ik wil niks forceren. Mijn vriendin zet me op het juiste spoor. “Afgelopen zondag kon je niet eens vier kilometer volmaken. Waarom denk je een week later wel 42 kilometer te kunnen lopen.” Deze opmerking is uiteindelijk de basis voor mijn besluit.

Besluit

In de uren voor de tweede behandeling bij Stijn Boek zet ik alle input op een rij. De dagelijks afnemende pijn en eventuele consequenties op lange termijn van een deelname aan de marathon, maar ook het advies van Stijn Boek en familie en vrienden. Een moeilijke keuze. Ik ben 18 weken geleden gestart met trainen, harder dan ooit. Niet deelnemen aan de marathon van Parijs voelde toch een beetje alsof ik die 18 weken weggooi. Dit laatste is natuurlijk niet zo, maar toch het voelt als opgeven. Anderzijds moet ik aan de toekomst denken. Deelnemen aan de marathon kan schade opleveren waar ik maanden van moet herstellen. Wat als ik na 35 kilometer pijn krijg. Mezelf kennende loop ik de marathon dan uit. De kans dat ik echte schade op loop is te groot bij een deelname.

Lopen is mijn passie. Voor een langere periode geblesseerd zijn moet ik zien te voorkomen. Besluit is duidelijk. Ik moet de marathon van Parijs aan me voorbij laten gaan. De moeilijkste keuze in mijn hardloopcarrière tot nu toe. Op zondag 7 april was ik op de Champs-Élysées aanwezig bij de start. Een erg moeilijk moment! Nu de marathon voorbij is, kan ik vooruit. Nog twee weken rust en dan weer voorzichtig eerste kilometers maken. Ik hoop eind mei, begin juni weer deel te nemen aan een marathon.

Dit is mijn eerste blessure. Ben benieuwd naar jouw ervaring en verhalen als het gaat om blessures. Laat het weten in de comments onder deze post of deel het met me op Twitter.

2 Comments

  1. Christine Tanguy

    apr 9, 2013 at 20:38

    Hoi Tim,
    Ik weet precies hoe je voelde vorige week! Vreselijk om dit beslissing te moeten nemen maar je had geen andere keuze!

    Vorige jaar oktober, was ik ook bezig met het trainen voor Amsterdam marathon! Het ging goed tot dat ik probleem met mijn rechte voet kreeg! Het was een sesamoiditis! Ik moest stoppen met alle wedstrijden in de planning en Natuurlijk Amsterdam Marathon was a no go! It was Painful om te horen van mijn podologue dat ik tot Jan 2013 moest wachten voor wedstrijden en intensieve trainen voor een marathon! Ik dacht : hoe ga ik dit overleven! Gelukkig is mijn podologue gewent om elke dag runners te zien. Maar een fanatieke vrouw zoals ik had hij nooit ontmoet hoorde ik later van hem! Hij vond wel moeilijk om mij te adviseren maar hij kwam wel met een top doel voor mij: je neemt een break nu en je gaat pas in April 2013 de Marathon de Paris! Je zal zien je gaat meer genieten van deze marathon dan ooit! Denk over jouw toekomt en niet over deze maanden!

    Tim, neem de rust dat je nu nodig hebt en wacht nog voor dat je een marathon gaat lopen! Je volgende marathon wordt een mooie ervaring ! Take care !
    Groeten van Christine

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.

More in Logboek

Runner's High maakt gebruik van cookies. Door de site te gebruiken, ga je hiermee akkoord. Meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten