Connect
To Top

Runner’s High Five

Nog tien dagen tot de OCC, mijn tweede ultra trail. Dit keer op de flanken van de Mont Blanc. Het wordt zwaarder dan ooit. Ik ga de vijf uitdagingen te lijf met Runner’s High en de gedachte aan een koud biertje op de finish.

Vandaag is m’n ‘tapering periode’ begonnen. De laatste 10 dagen tot aan de OCC/UTMB bouw ik de trainingsintensiteit af. Iedereen die het wel eens gedaan heeft, weet hoe zwaar die periode van relatieve rust is. Je lijf schreeuwt om kilometers, je hoofd volgt een aantal dagen later ook met dat schreeuwen. Maar je weet dat het moet en dus hou je eraan. Rustig aan. Tijd om even na te denken waarom de ultra trail die ik volgende week ga lopen op de flanken van de Mont Blanc een uitdaging gaat worden. Ik kwam op vijf redenen. Vijf uitdagingen die allemaal in het niet vallen bij de Runner’s High die ervoor in de plaats gaat komen. Toch?

Uitdaging 1: Afstand
“Ik ga nooit een marathon lopen, dat is saai en slecht voor je.” Dat hoorde je in het verleden geregeld uit m’n mond komen. En omdat ik soms een tot vervelens toe principieel mannetje ben, heb ik me nog steeds aan die uitspraak gehouden. Sinds de Runner’s High en het Stadswild-virus zijn toegeslagen, heb ik heel veel evenementen gedaan maar nog steeds geen marathon gelopen. Die heb ik overgeslagen. En nu loop ik dus m’n tweede ‘ultra trail’ (een benaming voor alle wedstrijden boven de 42-ennogwat kilometer). Maar dus geen 42 kilometer op asfalt. Niet met als doel om zo snel mogelijk te finishen tussen tienduizenden anderen. Nee, in de overweldigende natuur van het Mont Blanc Massief, offroad en samen met een paar honderd andere trailers. De kilometers (53 om precies te zijn); ze zijn een uitdaging maar ik kan ze hebben.

Uitdaging 2: Hoogtemeters
De kilometers kan ik dus hebben. Maar dan nog die 3.300 hoogtemeters. Ook daarvoor heb ik uitgebreid getraind. Van veel vals plat en Kennemerduintjes tot net-geen-steile-wand-klimmetjes in de Alpen. Met m’n geringe lengte en gewicht zijn de klimmetjes voor mij makkelijker dan voor vele anderen. En de stokken waarmee ik getraind hebt zorgen voor het laatste zetje. Kom maar op hoogtemeters.

Uitdaging 3: Hoogte
De OCC heeft niet alleen hoogtemeters; deze baby-sister uitvoering van de UTMB vindt in z’n geheel plaats op hoogte. Van het snowboarden wist ik al dat dit meer impact heeft dan je denkt en ik werd daar vorige maand in Zwitserland nog fijntjes aan herinnerd. Vooral de eerste kilometers heb ik soms gehapt naar lucht. En hoewel ik ook hiervoor dus goed heb getraind, weet ik dat het tegen zal vallen. Daar leg ik me bij neer en dus zien we wel.

Uitdaging 4: Omstandigheden
Iets wat je niet in de hand hebt, zijn de omstandigheden. Bijna 30 graden en zon of tegen het vriespunt en ijsregen. Dat dit in de bergen ook in augustus allemaal kan gebeuren wist ik al, dat het allemaal op 1 dag kan gebeuren is inmiddels ook bekend. Ik ben op alles voorbereid. De juiste kleding en materialen. En in alle omstandigheden getraind. Ook dit moet lukken.

Uitdaging 5: Duur
De afstand, de hoogtemeters, de hoogte en de omstandigheden. Ik lust ze allemaal rauw (u begrijpt, ik praat mezelf moed in met deze stoere taal). Maar deze vier redenen waarom het zwaar zou kunnen worden zorgen samen opgeteld voor het enige waar ik bang voor ben: de duur. Het zou zomaar kunnen dat ik ruim 10 uur aan het rennen, lopen, klimmen en kruipen ben. En hoewel duurlopen van meer dan 4 uur me niet vreemd zijn, is dat andere koek. Wat doet het met m’n spieren? Hoe reageert m’n toch al zwakke achilles en linkervoet? M’n maag? M’n mentale weerbaarheid? Er gaat gegarandeerd een muur komen waar ik tegenop loop maar wat als ik daarna nog 4 uur moet?

De duur van de ultra trail van volgende week is het enige waar ik niet voor kon trainen. Als wapen neem ik een voor de race gemaakte playlist mee en ga ik er vanuit dat als het nodig is de omgeving en m’n medetrailers me er doorheen slepen. En de gedachte aan het biertje op de finish. Tering, wat heb ik daar zin in. Dat biertje op de finish. En het euforische gevoel dat ik tijdens m’n eerste ultra trail had. Tinteling die wint van pijn. Blijdschap die wint van vermoeidheid. Runner’s High.

[sws_grey_box box_size=”100%”] Love what you are reading? Volg Runner’s High op Twitter, Facebook of Google+ en ontvang iedere dag looptips, inspiratie én natuurlijk de allerlaatste columns van Anton-Jan.[/sws_grey_box]

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.

More in Column

Runner's High maakt gebruik van cookies. Door de site te gebruiken, ga je hiermee akkoord. Meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten