Connect
To Top

Toegelaten worden tot de Boston Marathon is moeilijker dan ‘m uitlopen

Mijn telefoon gaat, ik probeer me los te maken uit mijn slaap. Het is de automatisch berichtendienst van de school van mijn kinderen. De dame aan de andere kant van de lijn vertelt met opgewonden stem dat “gezien de gebeurtenissen van afgelopen nacht de school tot nader order dicht is”… wtf?! Ik hang brommend op en zie dat het 6 uur ’s ochtends is. Ook zie ik dat ik meerdere sms’jes heb ontvangen en zeker 200 emails heb binnengekregen sinds gisteravond. Het smsje is van mijn broer in Nederland: “Arnout, alles goed bij jullie? Laat even wat horen”. Wat is er aan de hand?!

Bomaanslag

Inmiddels zit ik rechtop in bed en klaarwakker. Ik begin de enorme string emails van mijn klasgenoten te lezen. Het is april vorig jaar en ik studeer aan MIT. De meeste van mijn klasgenoten wonen op of rond de campus van MIT in Cambridge, MA. Ik woon aan de overkant van de rivier in Boston, twintig minuutjes fietsen van de Universiteit. De emails die rond gaan bespreken de huiveringwekkende taferelen van de schietpartij bij Stata Center waar een MIT politieagent ’s avonds is doodgeschoten. Vervolgens een uitgebreid verslag van de nachtelijke klopjacht door Cambridge richting Watertown. Holy shit… het gaat om de plegers van de bomaanslag!

Snel knippen we de TV aan en daar zien we duizenden politieagenten marcheren door de wijken die wij zo goed kennen. En dan de waarschuwing om niet je huis te verlaten. De metro die normaal gesproken achter ons huis langs raast is stil gelegd. De drukke weg die we vanuit ons raam kunnen zien is leeg. Het is doodstil op straat en Boston is in shock.

Enkele dagen daarvoor, op de dag van de marathon, besluit ik, dat ook ik ooit een marathon wil lopen. Ik durf het nog aan niemand te zeggen, maar schrijf het wel in de notes van mijn duurloop in Runkeeper.

Nadat ik in oktober tot mijn eigen verbazing mijn eerste marathon heb gelopen, heb ik zo de smaak te pakken gekregen, dat ik besluit Boston te lopen. Helaas gaat dat zo maar niet. Het trainen voor de marathon blijkt eenvoudiger te zijn dan het bemachtigen van een bib (=toegangsnummer).

Inschrijven voor de Boston Marathon

Gewoon inschrijven is er voor ’s werelds oudste marathon niet bij. Voor Boston moet je je kwalificeren! Dat is per leeftijd verschillend, maar in mijn geval betekent het dat ik ‘m in 3:15 uur moet lopen. Dat is helaas veel te hoog gegrepen.

Voor het goede doel

Er is een alternatieve manier om mee te doen aan de Boston Marathon: voor een goed doel lopen. In Nederland ken ik dat ook nog wel van de Dam tot Damloop, maar hier gaat dat dan weer net eventjes anders: allereerst moet je solliciteren voor een plek in een charity-team. Ik solliciteerde voor het MIT-team, maar helaas ik kreeg te horen dat ik niet was geselecteerd, want er waren 90 sollicitaties en slechts 20 plekken. Mocht ik wel zijn toegelaten, dan had ik minimaal een bedrag van $5.000 moeten ophalen van familie of vrienden. Jaja, $5000, je leest het goed. En als het niet lukt? hoor ik je denken… wel, dan wordt het geld van je credit card afgeschreven! Yep, dat kan een dure grap worden inderdaad.

Craigslist

Anyway, dat probleem had ik niet, want ook de goede doelen wilde me niet hebben, dus op naar Plan C: een advertentie op Craigslist (= Amerikaanse Marktplaats). Daar had ik meer geluk! Het lukt me om een bib te kopen van iemand uit Phoenix, Arizona die geblesseerd was. De fysieke bib kun je echter pas een dag voor de marathon ophalen, maar mijn plan was om als “vriend van” de bib van mijn renner uit Phoenix op te halen. Helaas maakte organisatie een maand geleden bekend dat de veiligheidsmaatregelen rond de race van dit jaar verscherpt zijn en dat alle lopers hun bib persoonlijk moeten ophalen. Mijn loper uit Phoenix was niet bereid om hiervoor over te komen… begrijpelijk.

Plan D, E én F

Plan D dan! Een nieuwe bib proberen te kopen op Craigslist. Tja, inmiddels waren er tientallen mensen die hetzelfde idee hadden en ze boden meer dan $1000 om te mogen lopen, rennen is leuk, maar ook ik heb mijn (financiële) grenzen.
Door naar Plan E: vorige week schreef ik alle 40 goede doelen, die verbonden waren aan de marathon, een brief met de vraag of ik alsjeblieft voor hen mag lopen indien een van hun lopers geblesseerd raakte. Binnen een dag had ik meer dan dertig afwijzingen, maar er hoeft er maar eentje positief te reageren dacht ik… inmiddels had ik ook al Plan F bedacht en in uitvoering gebracht: het maken van een kleuren kopie van een bib van een vriend op het speciale Tyvek papier wat voor marathon bib’s gebruikt wordt. Via Amazon had ik alvast twintig velletjes besteld.

Maar toen kwam alsnog afgelopen donderdag, uit het niets een vriend zich melden die nog iemand kende met een bib maar die zelf niet kon rennen! Tien dagen voor de race was ik alsnog verzekerd van deelname en inmiddels ben ik zo verschrikkelijk blij dat ik mag lopen, dat die 42 kilometer me niet meer interesseren.

Let’s do this!

1 Comment

  1. la mejor opcion para recibir sms

    mei 7, 2015 at 02:53

    Your personal exceptional US phone number is shown after logging in at Account Details.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

More in Column

Runner's High maakt gebruik van cookies. Door de site te gebruiken, ga je hiermee akkoord. Meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten