Connect
To Top

UTMB 2014, OCC Edition

Een verslag. Van de OCC. Mijn tienenhalfdurende ploetering op de flanken van de Mont-Blanc. Dat verslag moest er als afsluiting van een jaar gastblogs natuurlijk komen. Maar deze ervaring omschrijven, lukt dat wel?

Een verslag. Van de OCC. Mijn tien-en-half-uur-durende ploetering op de flanken van de Mont-Blanc. Dat verslag moest er als afsluiting van een jaar gastblogs natuurlijk komen.

Maar hoe schrijf je een verslag van zoiets? Hoe leg je dit uit aan mensen die er niet bij waren? Hoe beschrijf je het afzien, de kameraadschap en de opluchting van de finishboog? Hoe leg je uit hoe bijzonder het is als je het bochtje om komt en de Mont-Blanc ziet? Hoe maak je met woorden duidelijk dat alle reacties, likes, sms-jes en andere berichten zo oprecht fijn waren om te krijgen? Op m’n werk vertel ik klanten dat ‘een like’ niet veel meer waard is, maar echt, deze likes en alle steun in en buiten Chamonix waren onbetaalbaar.

Maar terug naar het verslag. Ik was blij om te finishen. Maar hoe leg je uit dat de échte emotie pas kwam toen ik een dag later naar finishers van de nog veel zwaardere CCC stond te kijken? En de pijn, verstrooiing en geluk in de ogen zag van deelnemers die met de allerallerlaatste energie dankbaar het geweldige applaus in ontvangst namen, er sprintjes uittrokken of hun kinderen op de arm namen. Snap je dat ik daar met vochtige ogen naar stond te kijken en in m’n beste Frans luidkeels stond te roepen? Naar mensen die ik niet eens ken. Snap je dat ik weer thuis net toevallig op de live stream zag hoe mede-Dutchie Chris van Beem na ruim 43u de échte UTMB finishte en er een tinteling door m’n hele lijf ging? Of dat ik elk woord dat José Vicente schreef over zijn CCC voelde van top tot teen?

Gaat het me lukken om dat allemaal te omschrijven? Gaat het me lukken om uit te leggen hoe bijzonder ik het vond dat Tim en ik, hoewel we slechts een klein stuk samen liepen, precies op dezelfde plekken eerst mentaal en daarna fysiek stuk gingen? Dat we allebei een seconde na de finish eerst onze partners kusten maar daarna nog sneller onze schoenen uittrokken? Dat we allebei, zo bleek bij het napraten, zo blij als een kind rond kilometer 50 door een ijskoud watervalletje liepen om de voeten te koelen. Terwijl er gewoon een brug over dat watertje liep. Ik denk echt niet dat het te snappen is dat ik, toen ik door dat watertje liep, een halve minuut lang dacht dat dat ijskoude stroompje Het Paradijs was en m’n Dantesque tocht dus het einde naderde. Ik snap dat zelf nu ook niet meer.

Nou, ik heb dus over dit verslag nagedacht. En kwam tot de conclusie dat het niet valt te beschrijven. Niet in woord en niet met de gemaakte beelden. En ik zal jullie er dus ook niet lang meer mee vermoeien. Ik heb deze race maar vooral de ervaring van een paar dagen Chamonix opgeslagen in m’n kop en in m’n hart. En daar blijft ie nog een tijdje zitten. Napraten met mede-trailers en de geweldige support crew is wat nu de meeste voldoening geeft. Napraten en rust. En vooruit, heel stiekem nadenken over een volgend tripje. Wie weet lees je daar op Runner’s High binnenkort wel meer over. Merci!

 

[sws_grey_box box_size=”100%”] Love what you are reading? Volg Runner’s High op Twitter, Facebook of Google+ en ontvang iedere dag looptips, inspiratie én natuurlijk de allerlaatste columns van Anton-Jan.[/sws_grey_box]

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.

More in Column

Runner's High maakt gebruik van cookies. Door de site te gebruiken, ga je hiermee akkoord. Meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten