Connect
To Top

Race Report: Jan Knippenberg Memorial

Anton-Jan Thijssen (41) liep op Stille Zaterdag de (halve) Jan Knippenberg Memorial. De Jan Knippenberg Memorial is ’s werelds langste strandrace die elke twee jaar gehouden wordt ter ere van de veel te vroeg overleden Jan Knippenberg.

De Jan Knippenberg Memorial is een eerbetoon aan, de naam doet het al vermoeden, Jan Knippenberg. Knippenberg was één van de pioniers van ultralopen in Nederland. Naast zijn eigen bijna onmogelijke tochten, schreef hij ook geschiedenis met de klassieker ‘De mens als duurloper’, waarin hij de oorsprong en de schoonheid van ultralopen omschreef: “Lopen is geen sport maar een manier van reizen, waarbij geest en lichaam zich voortdurend verplaatsen.”. Met die gedachte ging Anton-Jan van start bij de allerlaatste (!?) Jan Knippenberg Memorial…

“Ben je al moe?”
Hij zat onderuit gezakt in z’n sulky en gezien z’n omvang had ik wat medelijden met het paard.

“Ja joh, ik ben er al bijna”.
Ik had er twee van de zestig kilometer opzitten en dankzij deze jockey had ik voor het eerst geen twijfel meer. Twijfel of ik de finish wel ging halen. De finish van de Jan Knippenberg Memorial. Ik was na drie maanden van relatieve rust allesbehalve goed getraind. Maar ik wilde perse meedoen met dit bijzondere evenement, mede omdat het de laatste editie was. Natuurlijk, het zou zwaar voor me worden, die 60 kilometer op het strand. Ondanks de forse wind mee. Maar dat paard met die obese jockey klaagde ook niet. Om over die enkele echte bikkels om me heen nog maar te zwijgen. Zij die niet net zoals ik de halve maar de ‘echte’ Jan Knippenberg Memorial liepen; 125 kilometer over het strand. Op de stukken strand waar Knippenberg zo vaak liep. Van zijn geboorteplaats Hoek van Holland tot aan Den Helder, met tijdens de loodzware laatste kilometers de blik op zijn thuisland Texel.

Een uur of zeven na de vraag van de jockey, zag ik bij de finish wat echte vermoeidheid is. De vermoeidheid in mijn heupen en voeten viel in het niet bij de koppies van Robert-Jan en Mikel. Robert-Jan, met 125 kilometer in z’n benen en al 36 uur wakker, lag met z’n hoofd op tafel. Naast hem een half opgegeten bord macaroni, de arm van z’n vriendin om hem heen geslagen. Hij richtte zich op:

“Vind je het nog leuk, die hobby van ons?”
“Jawel hoor, jij?”
“Vraag dat overmorgen nog maar een keer.”
(Bij deze dus RJ!)

Aan de bar zag ik Mikel Knippenberg staan. Ook al 36 uur wakker. In z’n hand het flesje Amstel-bier waarmee we kort daarvoor proostten. Een toost op mijn finish maar wat mij betreft nog meer op zijn laatste uren als vrijwilliger van deze Memorial voor z’n vader.

Terug naar de start. Terwijl de laatste 125km-lopers met een speedboat over de havenmond bij IJmuiden werden gezet, stonden wij klaar om aan de 60km-versie te beginnen. Zoals bij elke start wat nervositeit maar de strakblauwe lucht en de steeds verder aantrekkende wind-in-de-rug zorgden voor een goed gevoel. Kom maar op met dat strand. En kom maar op met die medaille; het aandenken dat in Den Helder nog steeds traditiegetrouw wordt omgehangen door Hanna, de weduwe van Jan Knippenberg.

Wat was het lekker zeg, die wind. Ik vloog. Pas later werd die te hoge snelheid afgestraft in m’n benen. Maar behoudend lopen kon gewoon niet. Ruim 20 kilometer vloog ik met Aziz en Johan over het strand, maar eerst even een paar kilometer alleen. Op zoek naar m’n eigen tempo, en de flow. Die kwam al snel. Honderden meeuwen die ons argwanend en met veel volume uitzwaaiden. Wat vroege wandelaars en een paar plukjes publiek, waaronder m’n gezin. Veel paarden die, ondanks de soms wat zwaardere berijders, enorm leken te genieten van het strand en het water. En daarna de leegte en eindeloosheid van het strand. En ja hoor, daar issie. Tinteling in m’n hoofd. Wat vocht in de hoeken van m’n ogen waarvan ik niet weet of het zweet of iets anders is. Glimlach op m’n gezicht. Hi Runner’s High!

De Runner’s High kwam de hele dag terug. Eerst dankzij de fijne gesprekken met de tot een uur daarvoor nog volslagen onbekenden Aziz en Johan. Later dankzij de warme ontvangsten van de vrijwilligers bij de verzorgingsposten. En uiteindelijk dankzij Daan die me de laatste 15 kilometer vergezelde. Zijn gezelschap, en dat waar we het over hadden, staat symbool voor wat dit soort evenementen zo bijzonder maakt. Het gaat niet om de tijd. Uitlopen. En genieten. Genieten van het uitzicht, genieten van het alleen zijn en het gezelschap, en niet in de laatste plaats genieten van het steeds maar weer overwinnen van iets wat voor jezelf ’n paar jaar geleden onmogelijk leek.

En ondanks de te snelle start. Ondanks de pijn in m’n benen. Ondanks de zware stukken strand na Callantsoog. Ondanks de pijn in m’n voeten. Ondanks dat m’n zoontje Kick (6) bij kilometer 59 riep “Pap, volgens mij word je laatste!”. Ondanks (of misschien wel dankzij) alles; ik wist de hele tijd dat ik het ging redden. De halve Jan Knippenberg Memorial, check! Op naar de hele, over twee jaar! Of wacht. Nee. Dit was de laatste. De allerlaatste. De huidige organisatie stopt er mee. Het organiseren van een kleinschalig evenement is een hels karwei, en dat hebben ze al die jaren geweldig gedaan. Natuurlijk, één van die grote evenement-organisaties zou er met gemak een groots spektakel van kunnen maken. Maar is het dan nog wel ‘in de geest van Jan Knippenberg’? Of moet ik gewoon niet zeuren en over twee jaar zelfstandig van Hoek van Holland naar Den Helder lopen? Samen met bestaande en nieuwe loopvrienden als Aziz, Johan, Daan, Robert-Jan, Bart, Leonie, Mikel of die aardige Belgische dame die me even op sleeptouw nam? Dat kan. Herdenken en iets doen ‘ter ere van’ kan sowieso altijd. Maar een ultraloper als Jan Knippenberg, tevens vader, echtgenoot, broer, vriend, leraar, schrijver en loopmaat, verdient wat mij betreft een terugkerend evenement. Een evenement met een uniek karakter. Een tweejaarlijkse reis, waarbij geest en lichaam zich voortdurend verplaatsen.

Wij vinden het nog leuk, die hobby van ons.
Wil er alsjeblieft iemand de Jan Knippenberg Memorial voortzetten?
Ik vraag het overmorgen nog maar een keer.

***

Foto’s, uitslagen en andere verslagen worden gedeeld via de Facebook– en Twitter-pagina van de Jan Knippenberg Memorial.

2 Comments

  1. Aad

    mrt 29, 2016 at 07:26

    Mooi verslag, AJ! En je hebt RJ ontmoet, een van de helden uit Eelde. Petje af voor jullie prestatie. Ik hoop dat de JKM blijft, zodat ik ook eens kan meedoen.

  2. Robert Jan Eggens

    mrt 28, 2016 at 15:18

    Wat een prachtig verslag! Die hobby is fantastisch… Maar soms voel je je gewoon wat minder goed… Een metafoor van het leven.

    http://running.coffee/evenementen/jan-knippenberg-memorial-2016-2/

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.

More in Races & Reports

Runner's High maakt gebruik van cookies. Door de site te gebruiken, ga je hiermee akkoord. Meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten